– en kom uit de cirkel van “onverklaarbare” spierspanning –
(want na het lezen van dit stuk is die spierspanning namelijk niet meer zo onverklaarbaar)

Als ik in de rij bij de kassa een vervelend berichtje krijg is de kans zeer klein dat ik precies op dat moment boos wordt of de tranen van teleurstelling over mijn wangen laat lopen.

Kleine kinderen laten de emoties met gemak naar buiten, bijvoorbeeld als de ketchup aan de verkeerde kant van het bord zit.

Ze leren gaandeweg dat het vaak “beter” of “gewenster” is om emoties te onderdrukken, om ze binnen te houden.
(bijv. op school wel een spelletje kunnen verliezen terwijl thuis het spelbord door de kamer gegooid wordt van frustratie)

Zodra mijn dochter mij ziet op het schoolplein mag die boosheid en frustratie er uit. Ik ben – gelukkig – die veilige haven waarin ze voelt dat ze alles mag zijn.

Maar dat is niet altijd gezellig of wat ik hoopte.

Voordat ik bovenstaande begreep kon het een keten van boosheid bij mij oproepen, die ik dan probeerde te onderdrukken.
(Het hoort niet dat je binnen 5 minuten boos wordt op je dochter, ik ben toch een geweldig moeder?)

En dan ontplofte ik als er iets kleins gebeurde.
(Want ja, een beker die omvalt is echt het ergste wat kan gebeuren en boosheid is daar een zeer gepast reactie bij, tuurlijk).

En toch voelde het goed om boos te zijn.
Want zodra die boosheid eruit was.
Was er weer ruimte en helderheid

En dat is precies wat boosheid doet.

Hij ruimt op.

Door de boosheid kun je inzien wat nu datgene is waar je zoveel last van hebt.
Het heeft je grens aan.
Het geeft aan wat niet bij jou past, wat jou niet eert.

Eigenlijk komt de boosheid voor jou op,
Voor wat jij echt denkt en voelt

Maar waarvan jij besloten hebt dat je het niet durft te zeggen;
of dat het niet hoort om er iets van te zeggen;
of dat nu eenmaal zo is.

Ik weet nu bijvoorbeeld dat de boosheid van “het niet luisteren” van mijn dochters niets te maken heeft met mijn dochters.

Maar het heeft alles met dat stuk in mijn leven waar er niet naar mij geluisterd wordt EN waar ik denk dat ik niets aan kan doen.

Want als ik dacht dat ik er iets aan kon doen, dan had ik dat allang gedaan.

En omdat ik dus denk dat ik er niets aan kan doen, en dat voelt niet lekker, onderdruk ik de gedachten en gevoelens eromheen.
Want ja. “Ik kan er toch niets aan doen!”

Kun je je voorstellen hoeveel energie er vrijkomt als je boos wordt?
(Ik stel me een klein bommetje voor dat ontploft en alles in zijn pad wegvaagt)
?
Kun je je ook voorstellen dat die energie in jouw lijf blijft als je die boosheid niet uit?
?
Kun je je voorstellen hoeveel moeite je lijf moet doen om het binnen te houden?
(Stel je de moeite voor die je armspieren moeten doen om een strandbal onder water houden voor 1 minuut? En 5 minuten? En dan voor 6 maanden? En voor 10 jaar? )
?
Kun je je voorstellen hoe hard jouw lijf eigenlijk aan het werk is? (denk aan een snelkookpan)
?
Zou het dan ook kunnen dat de spanning in jouw spieren symbool staat voor de moeite die jouw lijf doet om die onderdrukte, nog niet geuite emoties te onderdrukken?
?
Zou het dan ook kunnen zijn dat de spierspanningsklachten die je hebt niet zoveel te maken heeft met dat er iets mis is met je lijf?
?
Maar alleen maar dat je lijf ontzettend hard aan het werk is?
?
En kun je voorstellen dat dat vermoeiend is?
Uitputtend zelfs?
?
En dat de moeite die gebruikt wordt om die emoties te onderdrukken niet gebruikt kan worden voor groei en herstelprocessen in je lijf?
?
En dat er dan naast de oorspronkelijke boosheid, de frustratie van (medisch) onverklaarbare klachten erbij komt?
?
Wat vast ook allerlei emoties oproept
?
Die je dan weer probeert te onderdrukken, want boosheid is niet heel erg geaccepteerd in ons dagelijks leven, en trouwens “Er zijn anderen die het veel erger hebben” of “Het valt wel mee.” of “Ik ben helemaal niet boos of gefrustreerd.”
?
En zo moet je jouw lijf nog harder werken en je aandacht gaat van veel gemakkelijker uit naar de fysieke klachten en zo raken de onderdrukte en nog niet geuite emoties nog verder op de achtergrond als aandeel en instandhouder van jouw klachten.

Wil je jezelf en je lijf echt helpen?
?
Wordt dan eens boos.
Laat de boosheid toe.
Laat die strandbal eens omhoog schieten

Laat me duidelijk zijn, dat is niet hetzelfde als iemand de huid vol schelden of iemand fysiek pijn doen.
Absoluut niet!

Het is het toelaten van het VOELEN van de boosheid.

En in dat toelaten, het voelen en daarna het loslaten zit de sleutel om jouw lijf te bevrijden van die veel te lang vastgehouden spanning.

Je lijf zal je dankbaar zijn.

ps. i.p.v. boosheid kun je elke andere emotie invullen die je probeert te onderdrukken ❤️

WhatsApp App me met je verhaal of vraag! Lfs